Podstawą skutecznej terapii jest dokładne zrozumienie, co faktycznie jest źródłem problemu, dlatego zanim zaplanujemy leczenie, najpierw stawiamy na rzetelną diagnostykę. Miejsce, które boli, nie zawsze jest miejscem, w którym leży problem, więc oceniamy całe ciało, a nie tylko bolącą okolicę.
Klasyczne badanie fizjoterapeutyczne uzupełniamy o nowoczesne pomiary, które dają obiektywny, liczbowy obraz sytuacji i pozwalają precyzyjnie dobrać terapię oraz śledzić jej efekty w czasie.
Badanie fizjoterapeutyczne
Każdą terapię zaczynamy od badania, które pozwala ustalić źródło dolegliwości. Po wywiadzie oceniamy postawę i wzorce ruchowe, zakres ruchu w stawach (w tym grę stawową), napięcie mięśni i powięzi oraz siłę i kontrolę mięśni. Sprawdzamy też blizny, także po cesarskim cięciu i innych operacjach, bo ograniczona przesuwalność blizny może wpływać na struktury położone głębiej i być źródłem bólu w innym miejscu.
Diagnostyka posturalna: Kineod (Postawa 3D)
Kineod to system do bezinwazyjnej oceny postawy ciała w trzech wymiarach, oparty na technologii optycznej wykorzystującej światło podczerwone, nie promieniowanie rentgenowskie. Urządzenie to w ułamku sekundy wykonuje serię zdjęć, na podstawie których oprogramowanie odtwarza trójwymiarowy model sylwetki pacjenta. Skanowanie pozwala ocenić m.in. ustawienie barków i miednicy oraz krzywizny kręgosłupa, wykryć asymetrie w postawie i obiektywnie monitorować postępy terapii, powtarzając badanie przy kolejnych wizytach.
Podoskop (Badanie stóp)
Podoskop to urządzenie z podświetlaną od spodu, przezierną platformą, na której staje pacjent. Światło przechodzące przez powierzchnię platformy uwidacznia strefy kontaktu stopy z podłożem, dzięki czemu można dokładnie ocenić rozkład nacisku, wysklepienie łuku podłużnego i poprzecznego oraz ewentualne nieprawidłowości, takie jak płaskostopie czy nadmierna pronacja. Wyniki badania pomagają dobrać odpowiednią terapię, ćwiczenia korekcyjne lub wkładki ortopedyczne dopasowane do indywidualnej budowy stopy.
Diagnostyka z pulsu i języka (tradycyjna chińska medycyna)
W tradycyjnej medycynie chińskiej badanie pulsu i języka to podstawowe narzędzia oceny stanu pacjenta, stosowane obok wywiadu i obserwacji. Puls bada się palpacyjnie na tętnicy promieniowej obu nadgarstków, zwykle w trzech miejscach na każdej ręce i na kilku głębokościach ucisku. Terapeuta ocenia m.in. jego częstość, rytm, siłę, szerokość i głębokość oraz charakter, np. czy jest on napięty, śliski, słaby czy powierzchowny. Język ocenia się wzrokowo, najlepiej przy naturalnym świetle: zwraca się uwagę na jego barwę, kształt i wielkość, obecność odcisków zębów lub pęknięć, wilgotność oraz grubość i kolor nalotu. W obu badaniach nie chodzi o pojedynczy objaw, lecz o układ cech, który w TCM opisuje się jako tzw. zespół zaburzeń, czyli wzorzec, np. zastoju, niedoboru, nadmiaru ciepła lub zimna w organizmie.
Wyniki tych badań nie zastępują diagnozy lekarskiej ani badań fizjoterapeutycznych. Traktujemy je jako dodatkową warstwę informacji, która uzupełnia ocenę postawy, wzorców ruchowych, napięć tkanek i pomiary z użyciem sprzętu, takie jak Kineod czy podoskop. Pomagają one zrozumieć, dlaczego u dwóch osób z podobnym bólem terapia powinna wyglądać inaczej, i dobrać metody: akupunkturę, akupresurę, Gua Sha, bańki chińskie lub ich połączenie z terapią manualną i ruchem.